- 94 odpowiedzi w ankiecie
- 6 testów użyteczności
- 30+ ekranów
- 4 tyg. pełny cykl solo
- Rola
- Solo – research, design, prototypowanie
- Metody
- Netnografia, ankiety, IDI, testy użyteczności, projekt UX/UI
Z Facebookowego chaosu do działającego marketplace’u
Koncepcyjna aplikacja do oddawania i odbierania niepotrzebnych rzeczy. Pomysł zaczerpnięty z facebookowych grup wymiany, jak „Uwaga, śmieciarka jedzie!”. Od netnografii przez wywiady i ankietę po testowalny prototyp.
Obserwacja grup na Facebooku
Zacząłem od obserwacji prawdziwych rozmów w grupach na Facebooku – jak ludzie opisywali rzeczy, umawiali się na odbiór i mówili o zaufaniu. Lektura istniejących postów pokazała mi, co działa, co nie, i dlaczego. Ta praca u podstaw ukształtowała pierwsze pytania badawcze:
- Q01
Jakie przedmioty użytkownicy oddają lub przyjmują?
- Q02
Jak przebiega komunikacja między darczyńcą a odbiorcą?
- Q03
W jaki sposób użytkownicy rezerwują i odbierają przedmioty?
- Q04
Jakie emocje towarzyszą poszczególnym etapom doświadczenia?
94 respondentów – w liczbach
Mając już pytania badawcze, przeprowadziłem ankietę, żeby lepiej zrozumieć grupę docelową. Wypełniły ją 94 osoby ze społeczności facebookowej.
Spotkania z użytkownikami
Aby lepiej zrozumieć myśli, emocje i motywacje związane z oddawaniem i przyjmowaniem rzeczy w społeczności „śmieciarkowej", przeprowadziłem serię wywiadów z osobami, które spełniły kryteria rekrutacji.
Zebrane dane uporządkowałem przy użyciu map empatii.
Trzy twarze społeczności
Zebrane dane pozwoliły mi stworzyć hipotetyczne persony, które stały się podstawą dalszych prac koncepcyjnych i projektowych.
Doświadczenie śmieciarkowej wymiany
Persony wraz z przypisanymi im potrzebami, motywacjami i emocjami pozwoliły mi zasymulować doświadczenie oddawania i przyjmowania przedmiotów.
Główne cele produktu
Na podstawie przeprowadzonych obserwacji określiłem kluczowe cele projektowe:
-
Szybkie znajdowanie aktualnych ogłoszeń
Łatwa decyzja, co jest dla mnie.
-
Rezerwacja i odbiór bez zbędnych kroków
Bez niepotrzebnych nieporozumień.
-
Bezpieczna i wiarygodna wymiana
Dla tego, kto oddaje, i tego, kto odbiera.
Co już istnieje
Mając jasno określone cele projektowe, mogłem swobodnie przejść do tworzenia rozwiązań. Analiza konkurencji – zarówno bezpośredniej, jak i pośredniej – pozwoliła mi lepiej zrozumieć mocne i słabe strony istniejących produktów.
Jak moglibyśmy?
Przeformułowanie zidentyfikowanych problemów w proste pytania zaczynające się od „Jak moglibyśmy…?" pozwoliło mi spojrzeć na wyzwania projektowe w świeży, bardziej kreatywny sposób.
-
Jak moglibyśmy wyeliminować potrzebę ciągłego śledzenia ogłoszeń przez użytkowników?
Rozwiązanie- System powiadomień działający na różnych poziomach wewnątrz i na zewnątrz systemu
-
Jak moglibyśmy zwiększyć zaangażowanie użytkowników?
Rozwiązanie- System rang i nagród jako zamiennik dla realnego wynagrodzenia
-
Jak moglibyśmy upewnić się, że użytkownicy znajdą to, czego potrzebują?
Rozwiązanie- Przejrzysta i intuicyjna architektura informacji
- Wyszukiwanie przedmiotów w pobliżu na podstawie geolokalizacji
-
Jak moglibyśmy zmniejszyć liczbę porzuconych zarezerwowanych przedmiotów?
Rozwiązanie- Profile użytkowników z możliwością oceny w kontekście wymiany
-
Jak moglibyśmy poprawić komunikację między dającym a odbierającym?
Rozwiązanie- Łatwy w użyciu system wiadomości tekstowych
Mapa głównych procesów
Mając określone cele projektowe, przypisane do nich rozwiązania oraz wcześniej wypracowane artefakty, zaprojektowałem kluczowe procesy, które miał wspierać produkt. Mapując główne ścieżki użytkownika, uchwyciłem przebieg oddawania i przyjmowania przedmiotów.
Kapsle jako waluta
Jednym z rozwiązań zwiększających zaangażowanie i satysfakcję z korzystania z aplikacji był system nagród. W tym celu zaprojektowałem mechanizm zdobywania wirtualnych kapsli.
Od szkiców do ekranów
Dostęp do map ścieżek użytkowników pozwolił mi przejść do wizualizacji konkretnych funkcjonalności na poziomie poszczególnych ekranów.
Na bazie wstępnych szkiców komponentów stworzyłem bardziej szczegółowe makiety, które w kolejnym kroku posłużyły jako podstawa do przygotowania testowalnego prototypu.
Weryfikacja użyteczności
Po połączeniu przygotowanych ekranów w interaktywny prototyp mogłem zweryfikować zaproponowane rozwiązania projektowe.
Zrekrutowałem 6 osób do moderowanych testów użyteczności. Po przedstawieniu instrukcji uczestnicy wykonywali zadania mające sprawdzić użyteczność kluczowych procesów aplikacji.
Najważniejsze wnioski
- 01 / 05
Większość uczestników miała trudność ze znalezieniem przycisku dodania ogłoszenia
- 02 / 05
Kilka osób chciałoby mieć możliwość wcześniejszego ustalenia dogodnego terminu odbioru
- 03 / 05
Wszyscy badani uznali system grywalizacji za zrozumiały
- 04 / 05
Część osób zwróciła uwagę, że przy rezerwacji istotnym czynnikiem jest szybkość jej dokonania
- 05 / 05
Kilku uczestników wskazało na przydatność funkcji szybkiego filtrowania wiadomości
Co wypuściliśmy
Po wielu iteracjach i zmianach doprowadziłem produkt do „finalnej" wersji.
Spojrzenie wstecz
Czego się nauczyłem
Netnografia okazała się najcenniejszym krokiem w całym procesie badawczym. Zanim postawiłem pierwsze pytanie badawcze, przez kilka tygodni obserwowałem społeczności „śmieciarkowe" na Facebooku – to pozwoliło mi zrozumieć naturalny język użytkowników, ich frustracje i niepisane zasady, zanim jeszcze zacząłem projektować ankietę i scenariusze wywiadów. Dzięki temu moje pytania badawcze były trafniejsze, a rozmowy z uczestnikami szybciej dochodziły do sedna.
Był to też mój pierwszy projekt realizowany samodzielnie. Brak partnera do dyskusji sprawił, że musiałem bardziej świadomie weryfikować własne założenia – persony i journey mapy pełniły rolę nie tylko artefaktów projektowych, ale też narzędzia do testowania, czy moje rozumienie problemu jest spójne.
Co zrobiłbym inaczej
Przeprowadziłbym drugą rundę testów użyteczności. Zatrzymałem się na jednej iteracji, przez co nie zweryfikowałem, czy wprowadzone poprawki faktycznie rozwiązały wykryte problemy. Następnym razem ta walidacja byłaby stałym elementem procesu – jedno badanie pokazuje, co nie działa, ale dopiero drugie potwierdza, że poprawki zadziałały.